ไฟมือถือกระพริบบอกว่ามีข้อความเข้า เปิดดูเจอข้อความจากเปรียวว่า หิมะตก วู้วว แต่เห็นว่าส่งมาตั้งแต่สายๆ เฮ้ยย ตื่นเที่ยง พลาดซะละมั๊ง

แต่ก็เดินไปเปิดหน้าต่างดู แล้วก็พบ…

ฮ่าๆๆ มันยังตกอยู่ อ้ากส์ ไม่เคยเห็นง่ะ ก็เลยจัดการตัวเองแบบด่วนๆแล้วออกไปเดินเล่น อิอิอิ

แค่หิมะตกก็ดีใจมากแล้ว ตกเยอะดี เดินเหยียบๆแล้วมีความสุข ฮ่าๆๆ แถมมาตกคืนสุดท้ายของปี ส่งเข้าสู่ปีใหม่อย่างสวยงาม ยิ่งรู้สึกดีเข้าไปใจเลย ^^

ตอนกลางคืนไปยาซากะจินจา ด้านหลังมีสวนสาธารณะ สระเป็ดของเราผิวหน้าเป็นน้ำแข็งไปแล้ว เป็ดหายไปอยู่ไหนกันนะ หวังว่าเป็ดจะสบายดี ฮ่าๆๆ

คืนนั้นไม่ได้อยู่ที่วัดข้ามคืน ทุกคนย้ายวิกไปสิงอยู่ที่ห้องพี่แตรที่หอมัทซึยะข้ามปีกัน กินเบียร์กันเบาๆ นั่งคุยนั่งเล่นไพ่บ้าๆบอๆไม่เกรงใจห้องอื่นจนเช้า ตอนกลับบ้าน หิมะไม่ตกแล้ว แต่ยังค้างอยู่บนกิ่งไม้บ้าง หลังคารถบ้าง ฟุตบาทก็เป็นน้ำแข็ง …เป็นปีใหม่ที่รู้สึกดีอีกปีนึงเลย ^___^

โตเกียวเป็นเมืองใหญ่ๆที่ผู้คนอัดแน่น..กันเกินไป ถ้าให้เลือก ขอแค่มาเที่ยวก็พอแล้ว ให้อยู่คงไม่ไหว การเดินทางด้วยรถไฟใต้ดินอาจจะสะดวกสบายมากก็จริง แต่หากต้องทำเป็นกิจวัตร ผมอาจตายได้ ฮ่าๆๆ ภูมิคุ้มกันต่ำครับ

อันนี้ยังดีที่เราเลือกเดินทางในช่วงที่เค้าไม่ค่อยเดินทางกัน ถ้าไปป๊ะกันตอน Rush Hour นี่ไม่อยากจะคิด น้องพัดบอกว่าบางทีหนูลอยนะคะ โดนเบียดอัดกันลอยจนตีนไม่ถึงพื้นอะ ประมาณนั้น

อ๊ะ เครียดไปไหน ฮ่าๆๆ

วันนี้ทุกคนตื่นสายเช่นเคย แต่สายกว่าปกติ เพราะวันนี้ไม่มีแพลนอะไรเป็นพิเศษนอกจากโอไดบะเพียงแห่งเดียว ที่เราเก็บไว้วันสุดท้าย เพราะอยู่ใกล้กับที่ขึ้นรถบัสกลับบ้าน

ตอนเช้า โอ เพื่อนใหม่อีกคนที่ขึ้นมาจากโกเบมาเที่ยวโตเกียวคนเดียว (และเมื่อวานติดสอยห้อยตามไปเที่ยวกับคณะทัวร์ฮาโกเน่ด้วย เรียกว่ารู้จักกันหนึ่งวันก็แก้ผ้าลงบ่อด้วยกันละ >//<) มาลา วันนี้เค้ามีคิวไปเที่ยวกับเพื่อนต่อ ส่วนเราได้เวลากลับบ้านแล้ว หวังว่าคงมีโอกาสเจอกันอีก

ก่อนออกจากบ้าน เราทำตามธรรมเนียมของ MTU Home เขียน Guest Book ให้ด้วย แอบเห็นว่ามีเขียนไว้เยอะแยะมากมาย ที่นี่มีคนแวะมาอยู่กันฮึ่มๆมากๆ เจ้าของใจดีจริงๆ (ย้ำอีกครั้ง) ขอบคุณมากจริงๆนะครับ ^^

แล้วก็ได้เวลาจากบ้านโตเกียว กว่าจะเคลื่อนพลได้ก็ค่อนไปบ่ายแก่ๆแล้ว ไปถึงโอไดบะ ฟ้าก็เริ่มมืดละ ฮ่าๆๆ

โอไดบะเป็นเกาะขยะที่สร้างอยู่ในอ่าวโตเกียว เค้าว่าวิวสวยครับ อยากมาที่นี่มาก แต่ครั้งที่แล้วเวลาไม่อำนวยเลยยังไม่เคยมา

ที่นี่มี Venus Fort ที่ตั้งของชิงช้าสวรรค์อันใหญ่ หกคนสามพันเยน เหมาะเจาะกับจำนวนคนที่เหลือกันอยู่ (มากันเจ็ดคนแต่บ๊วยไปอยู่กับเพื่อนต่อ) ก็เลยขึ้นไปนั่งเลยเป็นเวลา 16 นาที (เปรียวบอก ฮ่าๆๆ) น่ากลัววว

ภายในวีนัสฟอร์ทก็จะตกแต่งอย่างที่เห็น สวยดี บังเอิญเป็นช่วงปีใหม่ เลยมีการประดับไฟเพิ่มเติมด้วย ดีๆๆ

ออกจากวีนัสฟอร์ท ย้อนกลับมาฝั่งที่หันหน้าเข้าหากรุงโตเกียว จะเห็นวิวโตเกียวยามค่ำคืน ด้านซ้ายนั่นคือ Rainbow Bridge เปิดไฟสีสายรุ้ง ฮ่าๆๆ ส่วนด้านขวาลิบๆนั่น Tokyo Tower ที่กลับมาเปิดไฟขาวแดงคลาสสิกแล้ว – -”

ได้เวลาสมควรก็กลับจากโอไดบะ มุ่งหน้าสู่ที่ขึ้นรถบัสกลับบ้านกัน

ของฝากจากโตเกียวที่ฮอตฮิตนักหนาคือ โตเกียวบานาน่า ที่มีราคาแพงหูฉี่ ไม่สามารถซื้อมาฝากได้ ฮ่าๆๆ แต่เพราะกิตติศัพท์หนาหู เลยต้องซื้อมาชิมเองซะหน่อย กรั่กๆๆ ชิมแล้ว ..แล้วไง เฉยๆ ไม่ปลื้มเท่าไหร่ หุหุหุ

อันดับสองของของฝากขึ้นชื่อคือ โกมะทามาโงะ หรือไข่ดำ เป็นขนมทรงไข่ไส้งาดำ อร่อยพอตัว ได้กินไปแล้วเลยไม่ซื้อมาชิม ส่วนรูปบนนี้คือ ฮิโยะโกะ ขนมรูปลูกไก่ที่เคยได้กินตอนอยู่เมืองไทย ด้วบความติดใจเลยซื้อมาแบ่งกินกับเพื่อน ฮ่าๆๆๆ กินเองทั้งนั้น ชั่วมากมายย

ไปถึงที่ขึ้นรถแบบตรงเวลา รถขากลับไม่ใช่ JR เป็นของอะไร ..ลืม ฮ่าๆๆ ราคาแพงกว่า JR พันกว่าๆ แลกกับที่นั่งที่สบายกว่า ไม่เบียดกัน มีรองเท้า ที่วางเท้า พักน่อง ผ้าห่ม และอากาศที่ถ่ายเทกว่ารถ JR ถึงจะนอนไม่หลับตลอดทาง ซึ่งเป็นปกติสำหรับการนอนรถทัวร์ แต่ก็ยังดีและสบายกว่า JR เป็นไหนๆ

หกโมงเช้าวันที่ 28 เรากลับมาเห็นเกียวโตทาวเวอร์อีกครั้ง กิจกรรมวันนี้คือ นอนลูกเดียว Z z z …

ผู้ร่วมอุดมการณ์คือ เต แต่เราแยกกันนะ เพราะงั้นวันนี้กึ่งๆเที่ยวคนเดียวจ้าา

ตื่นเช้ามาสะกิดปลายเท้าหนิงหนึ่งทีเพื่อบอกว่า ทุกคนสายแล้วนะจ้ะ ฮ่าๆๆ พอหนิงตื่น เราก็นอนต่อ เพราะวันนี้ชิลๆ ออกสายๆ ตื่นมาอีกทีก็ได้เวลาออกตัว แยกกับเตที่สถานีคิตะเซ็นชู เพราะตั้งใจจะแวะตัดผม ฮ่าๆๆๆ

คือยังงี้ การตัดผมที่ญี่ปุ่นเป็นอะไรที่แพงมากสำหรับนักเรียนจนๆอย่างเรา ร้านที่เกียวโตเท่าที่เคยเห็นก็สองพันอัพซะทั้งนั้น ทางเลือกหนึ่งคือซื้อกรรไกรซอยมาให้เชียร์ตัดให้ แต่ถึงเชียร์จะบอกว่าเคยตัดให้น้องชาย แต่ด้วยความเกรงจายยย จึงยังไม่เคยใช้บริการ

ทีนี้ วันแรกที่ไปชินจูกุ ท้อปมันแยกไปหาร้านในฝันของมัน (ฮ่าๆๆ) และบังเอิญเจอร้านตัดผมราคาพันสาม มันก็ชิ่งไปตัดมาเรียบร้อย ผมเลยเห็นเป็นโอกาสดี ว่าโตเกียวมันมีร้านถูกๆด้วยแฮะ แล้วเมื่อวานก็เห็นอยู่ในสถานี ราคาพันเดียว เลยว่าจะมาตัดครับ

อะ กลับเข้าเรื่อง พอแยกกันเรียบร้อย ก็เดินหาร้านตัดผม ด้อมๆมองๆโฉบไปโฉบมาอยู่แป๊บนึง ก็เปลี่ยนใจ เพราะในร้านมีแต่ช่างที่เป็นลุงๆป้าๆ กลัวจะได้เป็นรองทรงกลับมา ฮ่าๆๆ ไม่เป็นไร วันนี้ว่าง เดี๋ยวแวะไปชินจูกุ ไปร้านที่ท้อปมันตัดก็ได้

วันนี้มีนัดกับน้องนิเทศจุฬาฯคนนึง ชื่อน้องพัด

ขอท้าวความความสัมพันธ์ก่อน ฮ่าๆๆ … น้องพัดเป็นรุ่นน้องอยู่สองปี สมัยนั้นผมเป็นสตาฟวินัย (หนึ่งอีกนัยคือ ว้ากเกอร์) และน้องพัดคนน้องคนนึงที่ไม่เคยเข้าห้องเชียร์ ฮ่าๆๆ เราเจอกันหนึ่งครั้งในวันปิดห้องเชียร์ คุยกันนิดหน่อย ทำให้รู้ว่าที่ไม่ได้มาเข้าเพราะน้องพัดกำลังจะมาเรียนที่ญี่ปุ่น เลยต้องไปเรียนภาษาทุกเย็น แล้วน้องเค้าก็จากเมืองไทยมาอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ปัจจุบันก็ทำงานอยู่ที่โตเกียวนี่แหละ

ทีนี้พอผมมาญี่ปุ่น เราก็เฮ้เฮ้กันตามประสาคนเคยรู้จัก (หนึ่งวัน … ฮ่าๆๆ) แล้วพอผมขึ้นไปโตเกียวก็เลยต้องเจอกันซะหน่อย แต่ก่อนถึงเวลานัด ผมไปร่อนๆที่สถานีโตเกียวซะก่อน เพราะมันมีลิลัคคุมะชอปอยู่ กรั่กๆๆ เสียทรัพย์เล็กน้อย

จากนั้นก็เดินทางไปยังโอโมเตะซานโด เพราะน้องพัดจะพาไปกินแฮมเบิร์กที่มีคนแนะนำมา

ถึงละน้องพัดเลทนิดหน่อย พี่คิวเลทมากกว่า ฮ่าๆๆ

ก็กินกันไป เม้าท์กันไป ตามประสาคนไม่ได้เจอกันมานาน ย้อนความหลังช่วงสั้นๆว่าน้องยังคงจำพี่ส้วมนิสิตสัมพันธ์ได้ดีงี้ ฮ่าๆๆ …แล้วมื้อนั้นน้องก็เลี้ยง – -” เป็นรุ่นพี่ที่น่าอายมะ ฮ่าๆๆ เช่นเคย เจ้าถิ่น+มีงานทำแล้ว ขอจ่าย เพราะงั้นมาเกียวโตเมื่อไหร่ ตาพี่นะน้องพัด ^^

ขอตัวจากน้องพัดไปหาร้านตัดผมต่อ ฮ่าๆๆ ..ออกตัวจากโอโมเตะสู่ชินจูกุอีกครั้ง เดินไปตามทางที่ท้อปบอก แล้วก็เจอร้านตัดผมพันสามอย่างที่ว่า

ในร้านมีตู้ให้กด นั่นแน่ ทุกอย่างเป็นตู้ไปหมด แต่ไม่ได้ให้กดนะว่าจะเอาทรงอะไร แล้วตู้ก็ไม่ได้เป็นคนตัดให้ด้วย ถ้าขนาดนั้นมันจะอวกาศเกินไปแล้ว.. มันเป็นตู้ให้กด หยอดตังค์และรับบัตรคิว คือจ่ายเงินก่อนตัดเลยครับ

นั่งเปิดหนังสือแบบผมไปเรื่อย พอถึงคิวก็ชี้ ประมาณนี้ ช่างก็แบบ มันสั้นนะเออ เราก็แบบจะเอาสั้นๆอะเออ คุ้มๆ แล้วเค้าก็ตัดให้ สิบห้านาทีเสร็จ รวดเร็วมากๆ ไม่มีสระแต่เซ็ทให้ด้วย ..เซ็ทแบบไม่ใช้แว็กซ์อะนะ ฮ่าๆๆ

ความจริงน้องพัดชวนไปนั่งดริงก์กันต่อตอนกลางคืน แต่ด้วยความสับสนนิดหน่อยเลยปฏิเสธไป รู้ทีหลังว่าต้องอยู่เหงาๆต่อไปถึงห้าทุ่ม เพราะทัวร์ฮาโกเน่กะเที่ยวให้คุ้ม ขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้ายซะเลย

http://www.youtube.com/watch?v=nK4sZiR8-BA

กลับจากร้านตัดผม ก็ไปเดินแกร่วๆอยู่แถวสถานีชินจูกุ มี street musician มาเล่นด้วย เพราะดีครับ ซื้อมาแผ่นนึงด้วย buying on impulse มากๆ ฮ่าๆๆ แล้วก็นั่งรถต่อไปชิบูย่า ตั้งใจจะไปกินข้าวแกงกะหรี่ที่ Curry House ร้านเล็กๆที่เคยมากินเมื่อสามปีก่อน

http://www.youtube.com/watch?v=0_SX-_5g48s

ไปถึงปรากฎว่ามันไม่อยู่แล้ว ผมว่าผมจำทางไม่ผิดนะ น่าจะเจ๊งไปแล้วล่ะ ก็เลยหาอย่างอื่นกิน

ชิบูย่าคนเยอะ ทำผมเหงาไปเลย คิดแล้วรู้สึกดีที่เลือกไปอยู่เมืองเงียบๆอย่างเกียวโต ทุกอย่างที่ดูเชื่องช้า มันผิดกับความเร่งรีบของคนโตเกียวมากๆ คนโตเกียวไม่ยิ้ม เดินชนไม่ขอโทษ โบ้ยว่าเราผิดด้วยซ้ำ ไม่เหมือนที่เกียวโต ขอโทษกันแล้วขอโทษกันอีก จริงใจมากแค่ไหนไม่รู้ แต่เห็นแล้วมันน่ารัก

ซักพักก็มี sms จากเตว่ากลับจากโยโกฮาม่าแล้ว ..ขานี้เค้าก็ยังไม่สะใจกับโยโกเหมือนกัน ถึงขนาดมีวันว่างเลยเกาะรถไฟไปเดินเล่นอีกรอบ ฮ่าๆๆ .. เตก็อยู่ที่ชิบูย่าเหมือนกัน ผมเลยมีเพื่อนละ เย่

เดินเล่นกันต่อ แวะ H&M เพราะมันลด อะๆ เตอยากเดิน เราก็ขึ้นไปดูของผู้ชายก็ได้ เดินไปเดินมา ลองไปลองมา ปรากฎว่าคนเสียตังค์คือผมเอง ฮ่าๆๆๆ

สี่ทุ่มได้เวลากลับ เพราะกุญแจบ้านอยู่กับเรา กลัวทัวร์ฮาโกเน่จะเข้าบ้านไม่ได้ กลับไปถึง บ้านเงียบเชียบ นั่งแกร่วกันอยู่สองคน จนทัวร์ลงตอนเที่ยงคืนได้…

ทำให้พลาดรถไฟ ต้องรออีกประมาณหนึ่งชั่วโมง นิกโก้ของเราจึงเหลือแค่การชมบริเวณที่เป็นวัดวา ไม่ได้ไปไกลถึงแถวๆทะเลสาบ โธธธ่

มาถึงสถานีอาซากุสะที่ขึ้นรถของเราตอนสายๆ ต้องไปแวะตรงที่ขายตั๋วก่อน คุยกับเค้า วางแผนๆ ซึ่งก็ดี เพราะเค้ามีข้อมูลให้หมดเลย เวลาออกรถไฟ เวลาจอดรถเมล์ในนิกโก้ ให้เราลงป้ายไหน แล้วกลับที่ป้ายไหนเวลาไหน

ซื้อของกิน และจัดการธุระส่วนตัวก่อนขึ้นรถไฟนานสองชั่วโมงครึ่งขึ้นไปทางเหนือสู่นิกโก้ เพราะเราเลทกันมาก จึงไม่มีมื้อกลางวันสำหรับวันนี้ จะกินก็ซื้อมากินกันบนรถนั่นเลย

รถไฟโล่งสบายทั้งที่เป็นวันเสาร์ เลยทำตัวเป็นกะเหรี่ยงไม่มีมารยาทนั่งเอาขาพาดเบาะตรงข้ามมันซะแล้วหลับต่อ อิอิอิ

ตอนอยู่บนรถไฟขณะหลับๆตื่นๆ ได้ยินเสียงประกาศบอกคล้ายๆว่ามีหิมะตกที่นิกโก้ แต่ความรู้ทางภาษายังไม่ประสี บวกคุณลุงคนขับพูดในคอซะฟังไม่ค่อยออก เราก็คิดไปว่า กูฟังผิดไปเองม๊างง และก็หลับต่อ

พอถึงนิกโก้ ยังไม่ทันที่รถไฟจะจอดดี คุณเพื่อนก็อุทานออกมาว่า อ๊ากกส์ หิมะตก!! (ใส่อารมณ์เว่อร์แบบคนญี่ปุ่น) อู้ว ตกจริงๆด้วย เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกครับ แต่มันตกแบบตกโดนมดมดไม่ตาย เบาบางเบาบางมากครับ

ลงรถปุ๊บก็สวมวิญญาณไกด์ชะโงกทัวร์ไปรอรถเมล์ เพราะถ้าไม่ขึ้นคันนี้ วันนี้คงไม่ต้องเที่ยวกัน ดูจากเวลาแล้ว วันนี้ต้องเที่ยวแบบฟิตๆ ชิลๆตามปกติไม่ได้ เพราะถ้าตกรถ ได้สนุกแน่

นั่งรถเมล์ต่อเข้าไปอีกนิดเพื่อพบกับสิ่งก่อสร้างสองมิติ แบนๆ แห่งนี้ ฮ่าๆๆ เอิ่ม ปิดซ่อมว่ะ กรั่กๆๆๆ แต่หิมะตก พอใจละ

นิกโก้เป็นมรดกโลกด้วยวัดและธรรมชาติล่ะมั๊ง ซึ่งก็สวยมาก บรรยากาศดี ต้นม้งต้นไม้สูงใหญ่ และหิมะตก (พูดเป็นรอบที่สาม อิอิอิ)

ลิงปิดหู ปาก ตา ไม่ได้ยิน ไม่พูด ไม่เห็น…

บริเวณที่ไป มีวัดหลายแห่ง บางแห่งฟรี บางแห่งต้องใช้บัตรที่ซื้อมา บางที่ก็เสียตังค์เพิ่ม ด้วยความไม่เคยมา เราก็มั่วไปเรื่อย

สุดท้ายแล้วใช้บัตรคุ้มหรือเปล่าก็ไม่รู้ อิอิ

เพราะบางวัดก็หาไม่เจอ และหมดเวลาซะก่อน

นั่งรถไปต่อกันอีกจุด ซึ่งเป็นสะพานไม้สีแดง ที่เค้าไม่ให้ขึ้น ได้แต่ถ่ายรูปจากไกลๆ ลมแรงและหนาวมาก ถ่ายเสร็จต้องยืนรอรถกันอีกแป๊บ จะแข็งตาย

กลับมาถึงแถวๆสถานีรถไฟก็เป็นเวลากินข้าวเย็นก่อนนั่งรถไฟอีกสองชั่วโมงครึ่งกลับบ้านกัน อาหารเฉยๆ แต่ขนมอร่อย ถ้ามีโอกาสได้ไป ขอให้ลองกินซักอย่างที่คล้ายๆซาลาเปาทอดไส้ถั่วแดงหวานๆ มันจะออกสีดำๆและมีเกาลัคสีเหลืองแปะอยู่ข้างบนเสี้ยวหนึ่ง

แต่ขอแนะนำอันนี้มากกว่า แป้งทอดสีเหลืองๆอันนี้ ข้างในหวาน ข้างนอกเค็ม โรยเกลือสะใจดี กินแล้วเจ็บคอกันไปตามๆกัน

กลับถึงบ้านสามทุ่มได้ รวดเร็วที่สุดตั้งแต่มาเที่ยว หลายคนเริ่มหิวอีกรอบ จึงแวะหิ้วโอเด้งเซเว่นกลับบ้านกันคนละชามใหญ่ เหอะๆๆ เป็นที่มาของอาการเสพติดโอเด้งของทุกคน แล้วก็นอน…ดึกอีกเช่นเคย

แวะกินข้าวเช้าควบเที่ยงกันที่ lawson 100 yen ที่พึ่งคนจน แบบด่วนๆ ก่อนจะขึ้นรถไฟไปฮาราจูกุ

ฮาราจูกุในวันธรรมดาไม่มีคนแต่งคอสเพลย์ เพราะนั่นเป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันเสาร์อาทิตย์ แต่คนก็ยังเยอะแยะเต็มไปหมด นี่เป็นครั้งแรกที่มา เพราะคราวที่แล้วหาไม่เจอ ฮ่าๆๆ และด้วยความเป็นถนนช้อปปิ้ง ผมกับท้อปเลยขอแยกตัวไปเดินกันเอง ปล่อยพวกผู้หญิงช้อปปิ้งด้วยกัน เพราะไม่งั้นคงได้แต่ยืนรอ

ตกลงกันได้ว่า อีกสองชั่วโมงเจอกันตรงสุดถนน ด้วยความที่เพิ่งเคยมา เลยคิดว่าถนนคงยาวพอสมควร แต่พอเดินไปกับท้อป สิบกว่านาทีก็สุดถนน มันสั้นมากทีเดียว

ในเมื่อมีเวลาเหลือ และฮาราจูกุไม่มีอะไรน่าสนใจมากนัก เราเลยเดินไปดูโอโมเตะซานโดะ แหล่งช้อปหรูๆกันเล็กน้อย เดินไปเดินมา ดูจนทั่วหมดแล้ว ก็ได้เวลานัดพอดี

ไปที่จุดนัด สาวๆยังไม่มา โทรไป ไม่รับ ฮ่าๆๆ (รู้ตัวกันมั๊ยย) จนโทรหาเชียร์ ถึงได้รู้ว่า ทุกคนยังอยู่ที่เดิมที่แยกกัน แต่ถัดมาหนึ่งร้าน!!

ผู้หญิงช้อปปิ้งนี่น่ากลัวจริงๆ

ใช้เวลาสองชั่วโมงเดินกันสองร้าน แล้วไอ้ถนนที่ผมเดินกันสิบนาที สองวันก็คงไม่พอ ฮ่าๆๆ

เมื่อเห็นสถานการณ์ดังนั้น และสาวๆบอกจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้ของที่ถูกใจ เราสองคนเลยขอตัวล่วงหน้าไปชิบูย่ากันก่อน

ถึงชิบูย่าตอนเย็นๆ เดินดูนั่นดูนี่ตามประสา ชิบูย่าใหญ่โต น่าสับสนกว่าทาเคชิตะโดริของฮาราจูกุเป็นไหนๆ มีให้เดินเยอะไปหมด แต่ทุกอย่างก็คล้ายๆกัน เราเดินอ้อมไปถึงผับด้านหลัง วกกลับมาจนฟ้ามืด

สาวๆก็มาถึง ฮ่าๆๆ พร้อมกับถุงใบเล็กใบน้อย ความจริงก็ไม่ได้ช้อปกันเยอะมากมาย แค่ลองเยอะเท่านั้นเอง ฮ่าๆๆ

ได้เวลากินข้าว ซึ่งเป็นอุปสรรคเดียวที่มักจะตกลงกันไม่ได้ เพราะทุกคนอยากกินคนละอย่าง ในเมื่อเป็นยังงั้น เราก็….แยกกันกินตามสไตล์ทัวร์ตัวใครตัวมันคนละหนึ่งชั่วโมง แล้วเจอกันนะจ้ะ

เมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ได้เวลาแวะสถานที่สุดท้ายของวัน Tokyo Tower

วันนั้นเป็นวันคริสต์มาสอีฟพอดี (คนญี่ปุ่นให้คามสำคัญคริสต์มาสอีฟมากกว่าคริสต์มาสอะนะ) คนเลยเยอะหน่อย และตัวหอคอยก็เปิดไฟรูปหัวใจ ไม่ใช่สีแดงตามปกติ ว้าาาา

พอสี่ทุ่ม ก็ได้ฤกษ์กลับบ้าน เพราะพรุ่งนี้มีคิวจะไปไกลถึงนิกโก้ เลยตั้งใจจะตื่นเช้า ต้องรีบกลับไปนอน